Norilsk: Qyteti më depresiv në botë ku bora bie e kuqe dhe hyrja bëhet me leje speciale

Në skajin e largët të Rusisë, brenda Rrethit Arktik, ndodhet Norilsk – një vend ku izolimi, ndotja ekstreme dhe historia e dhimbshme janë gërshetuar për të krijuar “ferrin” mbi akull. Ky qytet i mbyllur, ku të huajt nuk mund të hyjnë pa leje zyrtare nga shteti, konsiderohet si pika më depresive e globit, raporton Kohanews.

 

1. Një qytet i ndërtuar mbi eshtra

Norilsk nuk u krijua nga dëshira, por nga forca. Ai u ndërtua në vitin 1935 si pjesë e sistemit të Gulagëve (kampeve të punës së detyruar).

  • Tragjedia: Rreth 500,000 të burgosur punuan në kushte çnjerëzore për 20 vite për të ndërtuar minierat dhe shkrirësit e metaleve.

  • Humbjet: Të paktën 17,000 njerëz vdiqën nga uria, i ftohti dhe lodhja gjatë ndërtimit të kësaj qendre industriale.

2. Bora e kuqe dhe ndotja apokaliptike

Sot, Norilsk është qyteti më i ndotur në Rusi dhe një nga më të helmuarit në botë. Industria e nxjerrjes së nikelit dhe bakrit lëshon miliona tonë gaze toksike në atmosferë çdo vit.

  • Fenomeni i frikshëm: Në dimër, këtu bie shpesh borë e kuqe. Pluhuri industrial dhe grimcat metalike përzihen me dëborën, duke i dhënë peizazhit një nuancë gjaku.

  • Shkatërrimi mjedisor: Shiu acid ka vrarë pyjet përreth, ndërsa jeta mesatare e banorëve është vetëm 59 vjeç, shumë më e ulët se mesatarja ruse.

3. Izolimi total: Pa rrugë dhe në errësirë

Jeta në Norilsk është një sfidë e vazhdueshme kundër natyrës dhe izolimit:

  • Pa asnjë rrugë: Ky qytet nuk ka asnjë lidhje tokësore me pjesën tjetër të Rusisë. Mund të shkohet vetëm me avion ose me anije (kur lumi Jenisej nuk është i ngrirë).

  • Nata polare: Banorët kalojnë 45 ditë në errësirë të plotë gjatë dimrit, ndërsa temperaturat në janar bien rregullisht në -30°C.

  • Qytet i mbyllur: Për shkak të rëndësisë strategjike të minierave, shteti rus e mban atë nën kontroll të rreptë, duke kufizuar lëvizjen e vizitorëve të huaj.

Edhe pse Norilsk prodhon rreth 2% të PBB-së së Rusisë falë pasurisë me nikel e palladium, çmimi që paguajnë njerëzit dhe mjedisi është i lartë. Ai mbetet një monument i gjallë i brishtësisë njerëzore përballë industrializimit të egër.

/ KOHANEWS

TË NDRYSHME

TË FUNDIT