KOSOVË – Në mesin e historive të lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, ajo e Sadullah Dibranit mbetet një nga më prekëset dhe më frymëzueset. Një burrë që gëzonte sigurinë e jetës në mërgim, braktisi komoditetin e Gjermanisë për t’i dalë zot atdheut në ditët e tij më të vështira.
Një thirrje më e fortë se mërgimi
Sadullah Dibrani nuk ishte thjesht një ushtar, por një komandant i dalë nga populli. Edhe pse në Gjermani kishte ndërtuar një jetë të qëndrueshme dhe kishte lënë pas 10 fëmijë, dashuria për Kosovën peshoi më shumë se çdo gjë tjetër. Ai nuk u kthye vetëm; bashkë me të, rrugën e lirisë e mori edhe nipi i tij, duke iu bashkuar radhëve të UÇK-së me vendosmëri të palëkundur.
Rënia në fushëbetejë
I njohur për guximin e treguar në vijën e parë të frontit, Dibrani u bë mburojë për popullatën civile dhe forcë për bashkëluftëtarët. Megjithatë, rrugëtimi i tij luftarak u përmbyll me sakrificën sublime.
Më 22 shtator 1998, Sadullah Dibrani ra dëshmor së bashku me nipin e tij. Ai dha jetën në fushën e nderit, duke lënë pas një trashëgimi të madhe dhimbjeje por edhe krenarie kombëtare.
Një emër që nuk harrohet
Sot, bashkëluftëtarët e kujtojnë atë si simbolin e sakrificës së mërgatës shqiptare. Historia e tij, e një babai të 10 fëmijëve që zgjodhi pushkën para jetës së qetë, mbetet një dëshmi e gjallë e çmimit të lartë që u pagua për lirinë që gëzojmë sot.
Emri i Sadullah Dibranit është gdhendur në historinë e re të Kosovës si një prej komandantëve që nuk kurseu asgjë për tokën e të parëve.
